ΑΘΗΝΑ 19-11-2011.
Στην πιο κρίσιμη στιγμή της ιστορίας της η Ελλάς χάνει έναν πολύ σπουδαίο Έλληνα, τον κ. Νεοκλή Σαρρή. Έναν αληθινό μαχητή της Ελληνικής Ιδέας που αντιμετώπιζε κάθε δυσκολία με θάρρος και λεβεντιά. Με το ίδιο θάρρος και την ίδια λεβεντιά ο Νεοκλής Σαρρής αντιμετώπισε και την ασθένεια που τον ταλαιπώρησε. Ο σπουδαίος Κωνσταντινουπολίτης Πατριώτης κέρδισε μόνιμη θέση στις καρδιές μας. Καλό σου ταξίδι Νεοκλή Σαρρή.
ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΚΑΡΑΧΑΛΙΟΣ
ΑΘΗΝΑ 19-11-2011.
Η διαβούλευση της Πολιτείας με τον πολίτη στα πλαίσια μιας εθνικής και λαϊκής κοινότητας έχει νόημα μονάχα όταν έχει άμεσο χαρακτήρα. Όταν γίνεται όχι μόνον στην αρχή της ανάληψης της εξουσίας και σε κάθε εκλογή, αλλά όταν αφορά την καθημερινότητα και κάθε κρίσιμη περίσταση. Τότε δεν μιλάμε απλά για μια συγκυριακή διαβούλευση αλλά για μια καθολική αντιπροσώπευση του λαού. Αντιπροσώπευση που σχετίζεται με το εθνικό συμφέρον και τα λαϊκά δικαιώματα και δεν μπορεί να έχει σχέση με τις κλειστές συσκέψεις και τις αδιαφανείς συναλλαγές, αλλά το φως της ημέρας και την άμεση γνωστοποίηση των προθέσεων.
Ο κοινοβουλευτισμός αποτελεί το άλλοθι της αστικής δημοκρατίας στην κατεύθυνση μιας επίπλαστης επαφής με το πατριωτικό συναίσθημα και την λαϊκή φωνή. Ο αιφνιδιασμός των αποφάσεων, η συνδιαλλαγή της καρέκλας, τα κλειστά γράμματα ξένων και κυρίως άγνωστων κέντρων αποφάσεων, το ανθενωτικό παιχνίδι των κομμάτων, η διαγραφή των θυσιαστικών αγώνων και του θρησκευτικού παράγοντα είναι ορισμένα από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της μοντέρνας δημοκρατίας που αγνοεί το λαό και οικειοποιείται όλες τις εξουσίες.
Έχουμε γίνει πολλές φορές μάρτυρες τού πως αντιλαμβάνονται την εκπροσώπηση του ελληνικού λαού οι κοινοβουλευτικοί «αστέρες». Έχουμε παρατηρήσει τον αιφνιδιαστικό ερχομό προτάσεων για την αποδοχή σωτήριων τάχα λύσεων που εξυπηρετούν επιδιώξεις ανθελληνικές, δίχως ποτέ να ερωτηθούν οι πολίτες. Προτάσεις που δεσμεύουν ζωές, όπως τα γνωστά επιθανάτια μνημόνια. Έχουμε δει ολονύχτια παζάρια για την ανάληψη μιας προεδρικής καρέκλας χωρίς εθνική συνείδηση που υπογράφει τον εθνικό αποχρωματισμό και την μείωση της εθνικής κυριαρχίας. Έχουμε δει τις αποφάσεις γνωστών διεθνών λεσχών και επιτροπών να βαπτίζονται με κοινοβουλευτική αποδοχή ως τάχα αποτέλεσμα της πάνδημης συμφωνίας του λαού. Κι όλα αυτά έχουν περάσει από την κοινοβουλευτική έγκριση μες στην «ελληνική» βουλή.
Η διαφορά μας απέναντι στην κοινοβουλευτική διαδικασία είναι βαθιά, ριζική και ουσιαστική. Για τον Ελληνικό Εθνικοκοινωνισμό η εκπροσώπηση της λαϊκής βούλησης είναι ζήτημα εμπιστοσύνης με τον πολίτη που κερδίζεται μέσα από την καθημερινή επαφή. Επαφή στο πεζοδρόμιο, στην εργασία, στην καθαρή και ανεπηρέαστη γνώση των ζητημάτων που απασχολούν το λαό εκ του σύνεγγυς. Μέσα στο καμίνι του αγώνα για τους Έλληνες και το Ελληνικό Έθνος. Ο εκπρόσωπος του λαού δεν παρατηρεί αφ’ υψηλού, δεν παίρνει άσχετες γνώμες και δεν εξυπηρετεί κερδοσκοπικά και ξένα συμφέροντα.
Η Λαϊκή Αντιπροσώπευση του Εθνικοκοινωνισμού μας εκφράζει όλες της τάξεις της Εθνικής Φυλετικής Κοινότητος σε πνεύμα κοινωνικής ομαλότητος, συνεργασίας και συνοχής. Οι Αντιπρόσωποι της Εθνικοκοινωνικής Πολιτείας συνδέονται με δεσμούς αίματος έναντι του λαού που υπηρετούν. Τα Σύμβολα και οι Παραδόσεις του Έθνους δεν αποτελούν περιθωριακές έννοιες αλλά εγερτήρια σαλπίσματα στις συνειδήσεις και τις αποφάσεις της πολιτικής ηγεσίας που βουλεύεται για περισσότερη Ελλάδα, περισσότερους Έλληνες, περισσότερα ελληνικά σχολεία και θέσεις εργασίας. Οι Λαϊκοί Αντιπρόσωποι της δικής μας Πολιτείας έχουν ως αποστολή τους να μεταφέρουν τον Ελληνικό Λόγο, την Ελληνική Σημαία και την Πίστη Θεού σε κάθε μαρτυρική γωνία Ελληνισμού, επιβάλλοντας εθνική κυριαρχία και πολιτική παρουσία.
Μέλημά μας δεν είναι να υπάρχει απλώς μια Βουλή που ονομάζεται ελληνική ονομαστικά και μόνον επειδή στεγάζεται κτιριακά στην ελληνική επικράτεια. Πέρα από την Ελληνική Βουλή αυτό που μας νοιάζει είναι η ύπαρξη ενός καθημερινού Βουλευτηρίου των Ελλήνων που θα εκφράζει ενιαία εθνική πολιτική γραμμή και κατεύθυνση. Το δικό μας δόγμα είναι ένα Έθνος, μια Πατρίδα, ένας Λαός, μια και ενιαία εθνική και λαϊκή έκφραση. Κανένα ευρωκοινοβούλιο δεν μπορεί να διατάζει τον ελληνικό λαό και την πολιτική του ηγεσία με δάνεια και δανεικές πολιτικές. Κανένα διεθνές δικαστήριο δεν μπορεί να μας υπαγορεύει να βγάλουμε τον θρησκευτικό όρκο και τον Θεό από τα δικαστήρια όπως συνέβη προσφάτως υπό το σκοτάδι της νεοταξικής προπαγάνδας.
Για τον Εθνικοκοινωνισμό μας η διαβούλευση, η εκπροσώπηση, η κοινή εργασία με το λαό είναι πράξεις που συμβαίνουν μέσα από μια παράλληλη διαδικασία. Όταν οι κοινοβουλευτικές διεργασίες της αστικής δημοκρατίας καθοδηγούνται έξωθεν, οι αποφάσεις της Εθνικής Λαϊκής Αντιπροσωπείας ηγούνται του Ελληνικού Έθνους ως καθοδηγητικής δυνάμεως ισχύος. Τα δημοψηφίσματα και η επιλογή των Ελλήνων στο πρόσωπο του Ελληνικού Εθνικοκοινωνισμού πρέπει να γνωρίζουν άπαντες ότι επιβάλλουν Ελλάδα και εθνοφυλετική συνοχή είτε πολιτικά είτε επαναστατικά. Η αντιπροσωπευτική έκφραση του ελληνικού λαού εκφράζεται άμεσα και αμείλικτα.
ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΚΑΡΑΧΑΛΙΟΣ
http://ethnikistikosagwn.blogspot.com
http://karachalios-spiros.blogspot.com
ΑΘΗΝΑ 18-11-2011.
Το κράτος των γραικύλων έχει χάσει οριστικά την έσωθεν καλή μαρτυρία. Έχει καταστεί ασήκωτο βάρος για τον ελληνικό λαό καταθέτοντας μαρτυρία πλήρους συνεργασίας με τους μισέλληνες συμμάχους του. Δεν μιλάμε πια μονάχα για παράδοση. Άλλωστε για να παραδοθείς σε κάποιον εχθρό σημαίνει ότι προηγουμένως έδωσες κάποια μάχη, έστω και στοιχειώδη. Όμως στην περίπτωση της πατρίδος μας δεν δόθηκε καμία μάχη. Το κράτος των ντόπιων νεοταξιτών παραδόθηκε άνευ όρων. Και όταν το κράτος φτάνει να υπογράφει σε εγγυητικές επιστολές το θάνατο του Έθνους, τότε το Έθνος έχει μια μόνο επιλογή. Πολεμά για την επιβίωση.
Ο Ελληνικός Εθνικοκοινωνισμός είναι ξεκάθαρος για τη φύση και το ρόλο του κράτους. Το κράτος υπάρχει και έχει λόγο ύπαρξης μονάχα ως επιτελικός μηχανισμός ισχυροποιήσεως του Έθνους και εξασφαλίσεως επαρκών όρων ασφάλειας στην εργασία και την κοινωνία για την λαϊκή φυλετική κοινότητα. Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση ο λαός οφείλει να ενεργεί διαδικασία εσωτερικού ελέγχου και αν οι κινήσεις του κράτους στρέφονται ενάντια στο Έθνος, τότε να οδηγεί το επικίνδυνο κράτος στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας. Δεν μας νοιάζει διόλου η διαφύλαξη της όποιας διεθνούς κοινότητας που στηρίζεται στην καταστροφή του Ελληνισμού. Μας νοιάζει η διαφύλαξη της δυνατότητος των Ελλήνων να ορίζουν οι ίδιοι τη μοίρα τους.
Η σημερινή ωστόσο συγκυρία δεν σημαίνει ότι το κράτος της αστικής νεοταξικής δημοκρατίας υπήρξε χρήσιμο στο χρονικό διάβα που προηγήθηκε της κρίσεως που μας κομίζει ο τοκετός της παγκόσμιας διακυβέρνησης. Η απώλεια της έξωθεν μαρτυρίας του ψευτορωμέϊκου άλλωστε αποτελεί το άνοιγμα της σύγχρονης κερκόπορτας του Ελληνισμού δια χειρός και πάλι ελληνόφωνων. Πρόδρομων του διεθνιστικού νεοταξισμού και της παγκόσμιας διακυβέρνησής του. Η κακοδιαχείριση όμως του κρατιδίου που κάποιοι βάλανε στη θέση της Μεγάλης Ελλάδος υπήρξε δομική και στόχευε στην αδράνεια της έθνους και την πλαδαρότητα του λαού. Στην αντικατάσταση του ηρωικού ήθους και της κοινωνικής συνοχής από την εφήμερη μακαριότητα και την κοινωνική συνενοχή στο άνοιγμα των πυλών της Φυλής στα λυκόρνεα.
Η διαπίστωση της κατρακύλας από τις μεγάλες μάζες ήρθε μονάχα όταν η κλοπή του λαϊκού μόχθου και ο εξευτελισμός της Πατρίδος πήρανε θεσμικό σχήμα και νομική μορφή από ανθρώπους που ο ίδιος ο λαός επέτρεψε να μπουν στη ζωή του. Όταν δηλαδή η μυρωδιά της πείνας και ο θάνατος της κοινωνίας έφτασαν μέχρι τον δικό μας αυλόγυρο. Όταν οι λαθρομετανάστες έγιναν στρατός κατοχής κανονικός και η πατρίδα μας παρεδόθη στον εισβολέα διεθνιστικό νεοταξισμό άνευ ριπής. Με τα δημόσια ταμεία να φτάνουν το έσχατο σημείο αρπαγής και το γεωφυσικό πλούτο της Ελλάδος να οδεύει σε ξένα θησαυροφυλάκια.
Το κράτος των γραικύλων πολιτικάντηδων και στο εσωτερικό και στο εξωτερικό της χώρας λειτουργεί ως προδότης του Έθνους. Η διαπίστωση λοιπόν τώρα γίνεται ξεσηκωμός. Αυτή είναι η απόφαση των Ελλήνων. Το Έθνος αποφάσισε να εγερθεί απέναντι στο τωρινό ξενοκίνητο κράτος. Κηρύττουμε έναν αληθινά ανένδοτο αγώνα ενάντια στους βρικόλακες της ιστορίας και της ζωής μας.
Όταν το κράτος στρέφεται ενάντια στο εθνικό συμφέρον, τότε το εθνικό συμφέρον επιβάλλει να λείψει δια παντός το κακό κράτος. Διότι αυτό που προέχει είναι να μείνει ζωντανός ο Ελληνισμός. Για τη θέση του κράτους δεν φοβόμαστε. Είναι καιρός, όπως θα έλεγε ο μεγάλος Ίωνας Δραγούμης, να σηκωθούμε στο ύψος της Ελληνικής Φυλής Όσοι Ζωντανοί και να αναγείρουμε μιαν άλλη Ελλάδα. Μια Ελλάδα Εθνικά υπερήφανη που θα παλέψει σαν ζωντανός οργανισμός με όλα τα κύτταρά της σε λειτουργία να θρέψει τον λαό της κι αυτός με τη σειρά του να αναστηλώσει το παλιό αυτοκρατορικό μεγαλείο.
Δεν χρειαζόμαστε ξένες προίκες που μας υπόσχεται το ψευτορωμέϊκο. Προίκα γερή μάς έχει δώσει ο Θεός και η φύση. Με μεγαλύτερη και σπουδαιότερη το Ελληνικό Αίμα που ρέει στις φλέβες μας. Η Ελληνική Καρδιά που χτυπάει μες στα στήθια μας είναι ο δικός μας πολυτίμητος και συνάμα ανεκτίμητος θησαυρός. Κι αυτός μήτε νοθεύεται μήτε ανταλλάσσεται με όλους τους θησαυρούς του κόσμου. Το Ελληνικό Έθνος μπορεί να ζήσει ακόμη και φτωχό. Δεν μπορεί να ζήσει όμως σκλαβωμένο. Το πολιτικάντικο κράτος είναι που δεν μπορεί να ζήσει αυτόφωτο και γι’ αυτό ξεπουλάει ελληνική γη και ψυχές στον τύραννο της παγκοσμιοποίησης.
Ο Ελληνισμός μας και ο Ελληνικός Εθνικοκοινωνισμός επαναστατούμε με στόχο την καθαίρεση του πολυπολιτισμικού και κατοχικού κράτους. Αποφασίζουμε να εγείρουμε ένα Εθνικό και Λαϊκό Κράτος που ενδιαφέρεται μονάχα για ένα πράγμα. Το Αδέσμευτο και Μεγάλο Ελληνικό Έθνος που θα επιβάλλει την δική του Ελληνική Τάξη Πραγμάτων, δυνάμενο να προσθέσει κι όχι να αφαιρέσει εθνική κυριαρχία και λαϊκή ευημερία.
ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΚΑΡΑΧΑΛΙΟΣ
http://ethnikistikosagwn.blogspot.com
http://karachalios-spiros.blogspot.com
ΑΘΗΝΑ 17-11-2011.
Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος στις 17 Νοέμβρη η αστική δημοκρατία βάζει τα καλά της, παίρνει στα χέρια κάθε πολιτικός και θεσμικός εκπρόσωπος αυτής από ένα στεφάνι στο χέρι και τρέχουν όλοι μαζί να τιμήσουν το παραμύθι που πλάσανε προκειμένου να στήσουν στην πατρίδα μας το ξενοκίνητο καθεστώς τους. Πάνε να τιμήσουν την επέτειο της φκιασιδωμένης αντίστασης του Πολυτεχνείου ενάντια στην «κακιά» στρατιωτική κυβέρνηση της 21ης Απριλίου 1967.
Γνωρίζουμε πολύ καλά πως τότε η πλέον ολέθρια γενιά, αυτή του πολυτεχνείου, είχε χαρακτηρίσει τάχα αμερικανοκίνητη την «κακιά» χούντα. Για να αποδειχτεί έκτοτε έως και σήμερα ο νεοταξικός δωσιλογισμός του «καλού» και «δημοκρατικού» καθεστώτος. Τότε το κατοπινό πολιτικό σύστημα έψαχνε εναγωνίως αίμα και ήρωες προκειμένου να διχάσει και να ανακόψει την κοινωνική ομαλότητα και την εθνική αναγέννηση της Ελλάδος. Τόσες φόρες άλλωστε το έχει διαπράξει η αστική δημοκρατία στο ολέθριο διάβα της. Σκοπός ήταν η ανατροπή του εθνικιστικού και πατριωτικού καθεστώτος των εντίμων Ελλήνων Αξιωματικών και του Γεωργίου Παπαδόπουλου.
Το σκηνικό ήταν πολύ καλά στημένο. Οι γνωστές νεοταξικές «συμμαχικές» δυνάμεις και οι εντολοδόχοι «αντιστασιακοί» του ανθελληνισμού είχαν βάλει το σχέδιο εμπρός σε όλες του τις λεπτομέρειες. Σε πρώτο πλάνο ο εύκολος στον έλεγχο και ματαιόδοξος Ιωαννίδης. Και στα επιτελεία των τριών Σωμάτων των Ενόπλων Δυνάμεων τρεις αρχηγοί της εσχάτης προδοσίας που φυσικά δεν δικάστηκαν ποτέ από τη δημοκρατία παρά μονάχα οι προδομένοι ηγέτες και οι συνεπείς επαναστάτες της 21ης Απριλίου.
Τα θύματα της «κακιάς» χούντας στήθηκαν στο χώρο του Πολυτεχνείου. Τι κι αν όλα ήταν ψέματα; Τι κι αν η κεφαλή του πεσόντος του οποίου τιμάται η «απώλεια» έζησε και έγινε καθηγητής απελθών εκ του ματαίου τούτου κόσμου χρόνια αργότερα. Τι κι αν θυματοποιήθηκε ακόμη και μοντέλο σε διαφήμιση σαμπουάν, η γνωστή Ηλένια;
Τι κι αν ξέφτισαν γνωστές ιστορίες περί ομαδικών τάφων που ουδέποτε υπήρξαν ξεφτιλίζοντας τους εμπνευστές τους; Τίποτα δεν ανέκοψε το στήσιμο του «ηρωικού» Πολυτεχνείου, τα «εδώ πολυτεχνείο» των ντουντουκοφόρων που γίνανε βολευτές, υπουργοί και Ευρωπαίοι Επίτροποι, την ανατροπή Παπαδόπουλου και της αληθινής Στρατιωτικής Επανάστασης από το συστημικό φιάσκο του Ιωαννίδη, την σκλαβιά της Κύπρου και το νεοταξικό αντίδωρο της δημοκρατίας που σήμερα μας παραδίδει στην Τριμερή Επιτροπή, τον Διεθνιστικό Νεοταξισμό και την οσονούπω παγκόσμια διακυβέρνηση αυτών.
Οι εύπιστοι και αυθόρμητοι νέοι της εποχής εκείνης ξεγελάστηκαν κουβαλώντας στις πλάτες τους τούς πολιτικούς δολοφόνους της Ελλάδος. Το τεθωρακισμένο που απελευθέρωσε την είσοδο του πολυτεχνείου από τα υλικά εμπόδια μετατράπηκε στην οδό που διέβησαν εκείνοι που γύρευαν να τσαλακώσουν τις Ένοπλες Δυνάμεις της Πατρίδος μας. Δολιοφθορά στην οποία απεδόθησαν τα μεταπολιτευτικά καθεστωτικά κόμματα με τις διαβόητες αποχουντοποιήσεις και την παροχή αισχρού και ψεύτικου ενοχικού συνδρόμου.
Όλα έκτοτε πήρανε την αντεθνική και αντιλαϊκή τροπή τους. Οι εκλογές που είχε ετοιμάσει ο Γεώργιος Παπαδόπουλος δεν έγιναν ποτέ. Το έργο του Επαναστάτη Ηγέτη στις υποδομές της χώρας και την οικονομία με τις επενδύσεις, την ενίσχυση της εντόπιας επιχειρηματικότητας και την άρση των δανειακών βαρών και όχι μόνο ανεκόπη και ανατράπηκε. Το Πολυτεχνείο εκτός από εκκολαπτήριο πολιτικών ηγετίσκων γέννησε και το περίφημο φοιτητικό άσυλο που έθρεψε με τη σειρά του γενιές παρακράτους και κόκκινων «αντιστασιακών. Η κερκόπορτα είχε λάβει «νομιμοποίηση» και το κουβάρι του κακού εισέρευσε στην Ελληνική Πολιτεία.
Τα δάνεια γίνονται τάχα αναπτυξιακή προοπτική γυρνώντας εκ νέου στις πλάτες των εργαζομένων, ο εθνικισμός κυνηγήθηκε στις σχολές και την πολιτική, η ελληνική επιχειρηματικότητα στιγματίστηκε μαζί με τον Στρατό ως χουντικές απολήξεις, οι δήθεν αντιαμερικάνοι πολιτικοί της μεταπολίτευσης άφησαν την ντουντούκα μετατρεπόμενοι στο πιο αμερικανόφιλο καθεστώς του πλανήτη. Οι βάσεις του θανάτου έβγαλαν ρίζες από εκεί που θα έφευγαν. Οι τρομοκράτες μπήκαν στη ζωή μας όχι ως αντιστασιακοί αλλά ως προβοκάτορες.
Η ιδεολογική τρομοκρατία της Αριστεράς, ανέκαθεν ποιούμενη την αντίσταση στα λόγια και το καθεστώς στις πράξεις, συνδιαμόρφωσε με την λοιπή σοσιαλφιλελεύθερη εξουσία ένα λαθραίο ψευτορωμέϊκο με τους Έλληνες υπό διωγμό. Και η παραχώρηση ιστορίας και εθνικής γης γίνεται πλέον με δανειακά μέσα χωρίς την ενεργοποίηση των τιμημένων ελληνικών όπλων. Η εθνική παιδεία διεθνοποιήθηκε για την αλλοίωση του εθνικού φρονήματος και οι εργαζόμενοι και τα ελληνόπουλα στερήθηκαν το ψωμί, την παιδεία και την εθνική ελευθερία που είχαν στον καιρό της Στρατιωτικής Επαναστάσεως.
Το κακόγουστο παραμύθι του Πολυτεχνείου λοιπόν έφερε την Μεταπολίτευση κι αυτή με τη σειρά της έφερε το ξεπούλημα στην διεθνή νεοταξική συμμορία. Ο Ελληνικός Εθνικοκοινωνισμός περνάει τώρα μαζικά με τον ελληνικό λαό στην αντεπίθεση και αγωνίζεται για την αποκατάσταση της κλεμμένης ελληνικότητας στην παιδεία, την κοινωνία, την εργασία, την Πατρίδα μας. Καλούμε τους Έλληνες να κάνουμε την δική μας επανάσταση με στόχο την ελευθερία της Ελλάδος και το χαμόγελο των παιδιών μας.
ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΚΑΡΑΧΑΛΙΟΣ
http://ethnikistikosagwn.blogspot.com
http://karachalios-spiros.blogspot.com
ΑΘΗΝΑ 16-11-2011.
Ζούμε στον καιρό της εικονικής «δημοκρατίας». Με μια οικονομική δραστηριότητα που είναι το ίδιο εικονική. Με το πολίτευμα που έχουν φτιάξει παγκοσμίως οι καθεστωτικοί εξουσιαστές να τρέφεται από τις σάρκες των πολιτών αντί να τους υπηρετεί. Και την οικονομία να έχει εξελιχθεί σε δολοφονικό εργαλείο σε βάρος του εαυτού της και της εθνικής εργατικής τάξης. Σε βάρος δηλαδή του συνόλου της αγοράς που έχει χάσει κάθε ίχνος εθνικού χαρακτήρα.
Το χρήμα που διαχειρίζεται ως συναλλακτικό μέσο ενεργοποίησης της αγοράς το μεταλλαγμένο νεοταξικό κράτος έχει απομακρυνθεί από τους χώρους παραγωγής του εθνικού προϊόντος. Δεν βρίσκεται πλέον στο πλευρό του αγρότη, του παραγωγού, του εμπόρου και του επιχειρηματία που στηρίζουν με την εργασία τους τις οικογένειές τους και το εργατικό δυναμικό της χώρας. Τα κεφάλαια που δραστηριοποιούνται στην επικράτεια της χώρας δεν την αντιμετωπίζουν ως πατρίδα τους. Δεν είναι άλλωστε η πατρίδα τους. Την αντιμετωπίζουν ως κατεχόμενη χώρα. Τα κεφάλαια αυτά της νεοταξικής οικονομίας βρίσκονται σε χέρια λίγων και η οικονομία που οικοδομούν δεν είναι εθνική ούτε πραγματική.
Η πραγματική οικονομία είναι αυτή που βρίσκεται στο χωράφι, στη θάλασσα, στο υπέδαφος, στο εργοστάσιο. Είναι η οικονομία αυτή που αποτελεί τον εθνικό πλούτο του κράτους και παράγει μαζί με τα αγαθά το χρήμα. Αντιθέτως η νεοταξική οικονομία που συγκροτεί την περίφημη αγορά του χρήματος, την ούτω καλούμενη κεφαλαιαγορά, χτίζεται με την υπερσυγκέντρωση του χρήματος και τον εγκλωβισμό του εθνικού πλούτου στα θησαυροφυλάκια της διεθνούς χρηματοοικονομικής ελίτ. Μια χρηματοοικονομική ελίτ που ξεκινώντας από μια στενή καπιταλιστική βάση διαθέτει παντού, σε όλες τις χώρες και όλες τις συστημικές κομματικές μερίδες τις δικές της κοινοβουλευτικές ομάδες και τις δικές της κυβερνήσεις.
Η πλασματική οικονομία της κεφαλαιαγοράς είναι ένα παγκόσμιο σχήμα που δραστηριοποιείται στους τέσσερις τοίχους κάποιων σκοτεινών δωματίων. Δεν βγαίνει συχνά στο φως της καθημερινότητας του μόχθου παρά μονάχα όταν θέλει να ανακοινώσει επαχθή μέτρα και να διαπραγματευτεί εικονικά χρέη με πραγματικά εδαφικά και εργατικά δικαιώματα. Είναι η οικονομία εκείνη που στοχεύει να μεγιστοποιήσει τα χρηματικά αποθέματα με την καταγραφή πραγματικού κέρδους. Επιδιώκει και τελικά ενσωματώνει στα κεφάλαιά της ζεστό χρήμα και περιουσία που δεν της ανήκουν.
Ο τελικός σκοπός της αυτονομημένης πλέον κεφαλαιαγοράς είναι τα κράτη και οι πολίτες του κόσμου όλου να χρωστούν τα πάντα στους «περιούσιους» ανθρώπους της ώστε τα έθνη να συρθούν δίχως οικονομική ανεξαρτησία στην παγκόσμια διακυβέρνηση δίχως το παραμικρό στοιχείο ανάκαμψης στην κατοχή τους. Για να σιγουρέψουν μάλιστα την λεία και για να αυτοματοποιήσουν τις διεργασίες του ελέγχου των κρατών έχουν φροντίσει μέσω των δανείων και των χρεών να αφανίσουν την ρευστότητα, να εκχερσώσουν την παραγωγή και να φυλακίσουν τελικά την πραγματική οικονομία σε ομολογιακούς τίτλους, μετοχές και κάρτες των οποίων η διαχείριση γίνεται σε τράπεζες, χρηματιστήρια και … λέσχες! Για τον λαό της αληθινής οικονομίας αφήνουν ψίχουλα και ανεργία που έρχονται να τα αρπάξουν σήμερα με πτωχευτικά μέτρα και δολοφονική φορολόγηση.
Η ολιγαρχία του διεθνιστικού νεοταξισμού έχει μετατρέψει το κεφάλαιο από δύναμη και πηγή ζωής των εθνών και των λαών σε κάτεργο και τόπο εκτέλεσης των εθνικών ελευθεριών και των λαϊκών δικαιωμάτων. Ο Ελληνικός Εθνικοκοινωνισμός πρεσβεύει την αρχική και ορθή χρήση του χρήματος ως συναλλακτικό μέσο για τη δημιουργία παραγωγικών δραστηριοτήτων και θέσεων εργασίας. Για εμάς τους Έλληνες Εθνικοκοινωνιστές το κεφάλαιο δεν είναι ανεξάρτητος παράγοντας που δρα στα όρια της παγκοσμιοποίησης αλλά είναι πηγή ενεργοποίησης της οικονομίας και της αγοράς εργασίας που δρα μέσα στο πλαίσιο του Εθνικού Λαϊκού Κράτους.
Η ενίσχυση της ρευστότητας είναι εσωτερική διεργασία που εξασφαλίζεται με εθνικούς πόρους και κατευθύνεται στο σύνολο της παραγωγικής αλυσίδας και στο εθνικό ταμείο. Το κεφάλαιο είναι ο υπηρέτης της πραγματικής οικονομίας. Χρηματοδοτεί το εργοστάσιο, τη θάλασσα και το χωράφι ενισχύοντας τον Έλληνα Επιχειρηματία και τον Έλληνα Εργάτη. Δεν τον ληστεύει ούτε τον διώχνει από την περιουσία του. Το χρήμα σύμφωνα με τον Ελληνικό Εθνικοκοινωνισμό οφείλει να αυγατίσει πρωτίστως το προϊόν του εργάτη και την λαϊκή περιουσία γιατί κατά αυτόν τον τρόπο θα αυξηθεί η εθνική περιουσία και η οικονομία αυτοτέλεια της Εθνικής Κοινότητας. Επομένως θα αυξηθεί η δυνατότητα του αυτοελέγχου και της αυτοχρηματοδότησης της κοινωνικής πρόνοιας και της εξωτερικής ισχύος του κράτους.
Το κεφάλαιο για τον Εθνικοκοινωνισμό μας είναι το καύσιμο που κινεί το Ελληνικό Έθνος κι όχι η καύσιμη ύλη για να καούν έθνος και λαός. Εμείς πιστεύουμε στην εθνικοποίηση της κεφαλαιακής δραστηριότητας κι όχι στην έλευση της διεθνιστικής αγοράς. Το ιδιωτικό κεφάλαιο αλλά και το επενδυτικό διευκολύνονται στη λειτουργία τους με την υποχρέωση να εισφέρουν σε εθνικό εισόδημα και ελληνικές θέσεις εργασίας. Αυτή είναι η δική μας εθνική πραγματική οικονομία που βασίζεται στο δικό της νόμισμα από μια Εθνικοκοινωνική Ελλάδα που δεν θα χρωστά και θα ανήκει πραγματικά στους Έλληνες.
ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΚΑΡΑΧΑΛΙΟΣ
http://ethnikistikosagwn.blogspot.com
http://karachalios-spiros.blogspot.com
