ΊΜΙΑ 2009. ΤΙΜΩΝΤΑΣ ΤΡΕΙΣ ΑΛΗΘΙΝΟΥΣ ΈΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΗΡΩΕΣ.

ΑΘΗΝΑ 1-2-2009.

Έχουν περάσει δεκατρία χρόνια από τη νύχτα της μεγάλης προδοσίας των Ιμίων και τίποτα δεν μπορεί να σταθεί ικανό να διαγράψει τις μνήμες της μεγάλης ντροπής. Μια ντροπή για την οποία την αποκλειστική ευθύνη φέρει η τότε πολιτική ηγεσία της Πατρίδος μας, η οποία υπακούοντας στη δειλή λογική του ριψάσπιδος επιχείρησε να μετατοπίσει τις δικές της ευθύνες. Και πραγματικά, ως εύκαιρο θύμα και αποδιοπομπαίος τράγος αναζητήθηκε και καταδείχτηκε ο ένδοξος Ελληνικός Στρατός. Ο μόνος άξιος εκ των θεσμικών αρχών του καιρού εκείνου να φέρει τον τίτλο του Γνησίου Έλληνος Προμάχου. Ο Ελληνικός Στρατός και τα Σώματα Ασφαλείας ήταν, είναι και θα παραμείνουν για πάντα οι ακατάβλητοι θεματοφύλακες του Έθνους μας. Οι δε πολιτικές αρχές του τόπου δυστυχώς έχουν αποτελέσει στις περισσότερες των περιπτώσεων τα βαρίδια της ανακάμψεως και τους ανασταλτικούς παράγοντες της ισχυροποιήσεως του Ελληνισμού.

Στα Ίμια πριν δεκατρία χρόνια συντελέστηκε διπλή προσβολή κατά της Ελλάδος και των Ελλήνων. Η πρώτη προσβολή αφορά την παραβίαση Εθνικού Εδάφους και η δεύτερη την υποτίμηση της νοημοσύνης του Ελληνικού λαού. Είναι το χρονικό εκείνο σημείο που ενσωματώθηκε στην πολιτική ορολογία της ημέτερης πολιτικάντικης σκηνής ο όρος «γκρίζες ζώνες» προκειμένου να λάβουν νομικό έρεισμα και διεθνή περιεχόμενο οι παράνομες και παράλογες τουρκικές διεκδικήσεις. Διεκδικήσεις και απαιτήσεις που δεν θα είχαν καμία αξία αν δεν στηρίζονταν σε παρασκηνιακές διμερείς συνεννοήσεις των πολιτικών ηγεσιών Ελλάδος και Τουρκίας και εν συνεχεία σε διεθνείς συμφωνίες των δύο μερών. Και αν κάποιος καλόπιστος ή και κακόπιστος κριτής αμφισβητεί την μια και μόνη αλήθεια, τότε πρέπει να μας εξηγήσει το κριτήριο της άποψής του και να μας απαντήσει σε κάποια σχεδόν ρητορικά ερωτήματα.

Ο συνομιλητής μας πρέπει να μάς αποδείξει ότι πληροί τις προϋποθέσεις της ευθυκρισίας και της αντικειμενικότητας, τηρώντας αποστάσεις ασφαλείας από τα αίτια και τις βαθύτερες λεπτομέρειες που συνήθως αποκρύβονται από τον υποτιθέμενο κυρίαρχο λαό. Διότι αν δεν μπορεί να διακρίνει την πραγματικότητα, τότε ή τα αντανακλαστικά του είναι αδρανοποιημένα ή τα συμφέροντά του απολύτως εναρμονισμένα με εκείνα του Καθεστώτος.

Οι διαχειριστές των πολιτικών τυχών και των εξωτερικών ζητημάτων της Πατρίδος μας οφείλουν να μας εξηγήσουν τι ακριβώς έχει συμφωνηθεί και τι ισχύει σχετικά με το καθεστώς έρευνας και διάσωσης στην Ελληνική Θάλασσα του Αιγαίου. Υπάρχει κάποια περιφερειακή ανακατανομή που αφορά συγκεκριμένες διακρατικές διεργασίες και, αν ναι, ποιες; Αν ισχύει κάτι τέτοιο, ποιο είναι το χρονοδιάγραμμα αυτής της πράξεως; Γιατί δεν παρέχεται επαρκής ενημέρωση στις Στρατιωτικές Αρχές της χώρας από τους τοπικούς πολιτικούς παράγοντες; Για ποιο λόγο οι αθρόες και πολύχρονες τουρκικές παραβάσεις και παραβιάσεις συνεχίζονται χωρίς η Ελληνική Πολιτεία να έχει εκκινήσει τις προβλεπόμενες νομικές διαδικασίες για την συμμόρφωση του διεθνούς Τρομοκράτη και Γενοκτόνου λαών που λέγεται Τουρκία; Μια χώρα που έχει δομηθεί εδαφικά κατόπιν κατακτητικών πολέμων και εγκληματικών πράξεων κυρίαρχα σε βάρος των Ελλήνων αλλά και των Αρμενίων, Κούρδων και λοιπών λαών της σημερινής προσωρινά τουρκικής επικράτειας.

Επιπλέον και αθροιστικά προς τα ανωτέρω ερωτήματα και απορίες, τι σχέση υπάρχει μεταξύ της φαινομενικά αιφνιδιαστικής εισβολής μικρής αποβατικής δυνάμεως Τούρκων στρατιωτών και δημοσιογράφων που υπέστειλαν θρασύτατα την Ελληνική Σημαία από τα Ίμια με τις επαίσχυντες και μειοδοτικές Συμφωνίες του Ελσίνκι και της Μαδρίτης; Γιατί οι Τουρκικές υπερπτήσεις έκτοτε αυξήθηκαν με γεωμετρική πρόοδο και αντιστοίχως εξαλείφθηκαν οι πολιτικές αντιδράσεις της χώρας μας, με μόνη τιμητική εξαίρεση τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις που εξακολουθούν να πληρώνουν βαρύ φόρο αίματος πιστές στο καθήκον τους; Ο Στρατός μας χωρίς ίχνος υπερβολής υποκαθιστά την Πολιτεία στα Εθνικά Ζητήματα. Μια Πολιτεία που έχει πετάξει πλέον τα διαβήματα του παρελθόντος οριστικά στον κάλαθο των αχρήστων, τασσόμενη εθελοδούλως στο αβαντάρισμα και τον εξωραϊσμό της Τουρκίας προκειμένου να εισέλθει από το πουθενά στην ευρωπαϊκή οικογένεια. Με διεργασίες που θυμίζουν για μια ακόμη φορά την διέλευση του τουρκικού παράγοντα από μια σύγχρονη Κερκόπορτα εκ νέου προς την Ευρωπαϊκή Ήπειρο με την προτροπή του Διεθνούς Νεοταξισμού.

Τα άνομα πολιτικά τερτίπια εξαργυρώνει η Πατρίδα μας με τον πιο αποκρουστικό και εξευτελιστικό τρόπο. Με επίχειρα που ταιριάζουν σε μια τριτοκοσμική χώρα η οποία διατηρεί την ψευδαίσθηση της ελεύθερης λαϊκής έκφρασης και της αδέσμευτης Εθνικής Κυριαρχίας. Πως όμως τεκμαίρετε αυτό από την στιγμή που η Τουρκία αλλά και υποδεέστερα εχθρικά κρατίδια, τεχνητά δημιουργήματα για το ρόλο των αγκαθιών στα ελληνικά «πλευρά» όπως Αλβανία και Σκόπια, διεκδικούν τα πάντα σε εδαφικό, γεωπολιτικό και ιστορικό επίπεδο και η επίσημη Ελλάς σιωπά. Όταν η επίσημη Ελλάς αδυνατεί και πιο συγκεκριμένα αδιαφορεί να διεκδικήσει προαιώνια εδάφη και πληθυσμούς που περιμένουν μάταια ένα δικό της βήμα στα πλαίσια του Διεθνούς Δικαίου και των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων περί Αυτοδιαθέσεως, τότε μοιραία έρχονται τα συμπτώματα του Νεοραγιαδισμού. Και ακολουθούν οι εξ ανατολών απειλές πολέμου, οι τεχνητές μειονότητες επί ελληνικού εδάφους και οι μειοδοτικές τούμπες των Ελλήνων πολιτικάντηδων και τα προσκυνήματα εμπρός στις απαιτήσεις του Νεοταξισμού και του Αμερικανοσιωνιστικού Παράγοντα.

Ο Ελληνισμός όμως όσες φορές πραγματοποίησε άλματα προόδου και διακρίθηκε, όσες φορές στάθηκε όρθιος και μεγαλούργησε, όσες φορές επέκτεινε τα εδάφη του, την παρουσία του και την κυριαρχία του, τα κατάφερε χωρίς την παρουσία της επίσημης Πολιτείας. Βασίστηκε πάντοτε στο Τίμιο Αίμα των Λαϊκών Αγωνιστών και Ηρώων του Ελληνικού Έθνους που αποδύθηκαν σε μια υπεράνθρωπη αναμέτρηση ενάντια σε αριθμούς και πιθανότητες. Απέδειξαν ότι ο Ακατάβλητος Υπεράνθρωπος του Νίτσε, ο έμφορτος Πατριωτικών Αρχών και Αντιλήψεων Μαχητής της Εθνικής Κοινότητος δεν θα μπορούσε να είναι τίποτα άλλο παρά μονάχα Έλληνας. Η Πολιτεία είτε ερχόταν εκ των υστέρων να μοιραστεί τη δόξα του νικητή είτε κάποιες σπάνιες φορές συνέδραμε αποφασιστικά τον Εθνικό Αγώνα, όταν είχε στο κυβερνητικό πηδάλιο ηγέτες όχι και τόσο «δημοκρατικούς», δηλαδή όχι αρεστούς στο Σύστημα Εξουσίας. Ξεχασμένα μεγαλεία σήμερα.

Το βράδυ της μεγάλης κρίσεως στο θαλάσσιο χώρο πέριξ των Ιμίων συνέβη κάτι που δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί αιφνιδιασμός. Κάτι τέτοιο δεν συνέβη ποτέ για τον πολύ καλά ενημερωμένο και προετοιμασμένο Ελληνικό Στρατό. Οι Τούρκοι είχαν δείξει από τα τέλη του 1995 τις προθέσεις τους για τη δημιουργία θερμού επεισοδίου. Οι κινήσεις τους ήταν ιδιαιτέρως μεθοδευμένες και έντονες, σχεδόν ακατάπαυτες. Την περίοδο εκείνη υπηρετούσα την στρατιωτική μου θητεία στην νήσο Λέσβο και συνεπώς έχω ιδία αντίληψη των επισυμβαινομένων. Τα περίπολα στις γραμμές μας είχαν συχνή και πολυπρόσωπη παρουσία. Το ίδιο πολυπρόσωπες ήταν οι φυλάξεις στις σκοπιές και τα φυλάκια. Τις τελευταίες μάλιστα ώρες πριν την τουρκική απόβαση ο ύπνος των περισσοτέρων εξ ημών ελαχιστοποιήθηκε. Θυμάμαι ότι όταν εκδηλώθηκε το επεισόδιο, ουδείς είχε πραγματοποιήσει άνω της μιας ώρας κατάκλιση. Ένα ολόκληρο νησί, ολόκληρη η παραμεθόριος σηκώθηκε στο πόδι έτοιμη να πετάξει τον Τούρκο στη θάλασσα. Οι εντολές που είχαμε ήταν σαφείς: «Έχουμε πόλεμο, πάμε όλοι στις θέσεις μάχης». Το ίδιο συνέβη και με το ελικόπτερο με τους γενναίους χειριστές του, τους Καραθανάση, Βλαχάκο και Γιαλοψό. Οι συνθήκες ήταν ευνοϊκές για τα Ελληνικά όπλα. Είναι σίγουρο ότι δεν επρόκειτο να χάσουμε με τίποτα. Ξαφνικά όλοι παγώνουμε με το άκουσμα της πτώσης του ελικοπτέρου και το χαμό των τριών παλικαριών από τουρκικά πυρά. Αυτό είναι σίγουρο παρά τις λεχθείσες πολιτικάντικες ανοησίες. Παρά τις επικύψεις και τα ευχαριστώ στους Αμερικανοσιωνιστές από τους καθ’ έξη προσκυνημένους που είχαν το θράσος να ζητούν ευθύνες από τον Στρατό, την ώρα που παρακαλούσαν να ρίξει τη Σημαία μας ο αέρας! Έξι ώρες μετά τον συναγερμό γυρίσαμε στα στρατόπεδα άσφαιροι και ηττημένοι. Με τρεις ηρωικούς νεκρούς και τις πολιτικάντικες υποκλίσεις στην Υψηλή Πύλη. Τι άλλο μπορεί να σκεφτεί κανείς παρά μόνο τις λέξεις ΝΤΡΟΠΗ και ΠΡΟΔΟΣΙΑ. Έτσι γεννήθηκαν οι γκρίζες ζώνες, από γκρίζους ταγούς.

Οι Έλληνες Πατριώτες δεν ξεχνάμε τους ηρωικούς νεκρούς μας, δεν ξεχνάμε τη Γη των Προγόνων μας, την Ιστορία και τα Εθνικά μας Δίκαια, το Ελληνικό Αίμα που τρέχει στις φλέβες μας. Δεν ξεχνάμε ότι η Ελληνική Πατρίδα είναι Ιερή και Καθαγιασμένη με το Αίμα των Ηρωικών Παιδιών της. Καραθανάσης, Βλαχάκος, Γιαλοψός. ΑΘΑΝΑΤΟΙ!
ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΚΑΡΑΧΑΛΙΟΣ
ΗΛ/ΚΕΣ Δ/ΝΣΕΙΣ: http://karachalios-spiros.blogspot.com/
http://ethnapopsis.blogspot.com/

ΔΕΞΙΑ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ. ΠΑΛΑΙΟΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΘΕΩΡΗΣΗ.

ΑΘΗΝΑ 30-1-2009.

Το παρακάτω κείμενο αποτελεί την εισήγηση που κατέθεσα στην Γραμματεία Ιδεολογικού του ΛΑ. Ο. Σ ως μέλος αυτής αναφορικά με τους παλαιούς πολιτικούς όρους Δεξιά και Αριστερά και την χρησιμότητα υπέρβασης αυτών από μια Νέα και Ενιαία Εθνική Κοινωνική Παράταξη των Ελλήνων.

ΔΕΞΙΑ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ. ΠΑΛΑΙΟΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΘΕΩΡΗΣΗ.

Παλαιότερα το Κράτος ως αφετηρία της συνολικής δράσης και γέννημα του Έθνους βρισκόταν στην υπηρεσία του δίχως ενοχλητικές μεσολαβήσεις τρίτων παραγόντων και υποταγές σε ξένα συμφέροντα, το δε Έθνος ταυτιζόταν με τον Λαό μέσα από άμεσες διαδικασίες αυτοελέγχου και ανάληψης ευθυνών. Γιατί πραγματικά το Έθνος δεν είναι ένα ευφυολόγημα ή μια αφηρημένη έννοια, αλλά η πρωταρχική αμφικτιονία ενός λαού που μοιράζεται κοινή γλώσσα, θρησκεία, καταγωγή και φυλετική προέλευση, που χτίζει μέσα από κοινές πολιτισμικές αξίες και κανόνες για την κοινωνική δικαιοσύνη και αξιοκρατία το κοινό κατάλυμα που λέγεται Κράτος. Με άλλα λόγια Έθνος είναι ο Λαός που έχει δικαίωμα επαυξήσεως στα αγαθά, την στέγη, την εργασία και την εθνική κυριαρχία ενάντια σε όσους βουλεύονται σμικρύνσεις.

Ο επιβαλλόμενος πολιτικός αγώνας ωστόσο δεν ήταν πάντοτε επιτυχημένος και ακόμη λιγότερο γνήσιος. Η ισορροπία απόψεων και πολιτικής θεματολογίας κυριαρχούσε ανάμεσα στις δυνάμεις της Δεξιάς και της Αριστεράς με επίκεντρο τα εθνικά ζητήματα από την μία πλευρά και τα κοινωνικά ζητήματα από την άλλη. Λες και υπήρχε ποτέ περίπτωση το Ελληνικό Έθνος να λειτουργήσει ομαλά και να διατηρήσει την υγεία του ακέραιη δρώντας με τα μισά ζωτικά του όργανα. Έτσι λοιπόν είχε συνδεθεί η Δεξιά με τα εθνικά ιδεώδη και την Μεγάλη Ιδέα για την απελευθέρωση των Σκλάβων Πατρίδων και την εθνική ολοκλήρωση, αλλά και την συντήρηση των ηθών και των παραδόσεων του Ελληνισμού και η Αριστερά είχε χρεωθεί αντίστοιχα μονοπωλιακά τους αγώνες για κοινωνική δικαιοσύνη, αξιοκρατία και εργατικά δικαιώματα. Οι ηγέτες που επιδίωκαν την ιστορική σύζευξη της πολιτικής ατζέντας και την πολιτική ενοποίηση των Ελλήνων Πατριωτών και από τις δύο μεριές του λόφου κρινόντουσαν και κρίνονται ως το λιγότερο περιθωριακοί έως και πολιτικά απόβλητοι.

Σήμερα η επιδίωξη του πολιτικού συστήματος που υπαγορεύει η Νέα Τάξη Πραγμάτων εξακολουθεί να παραμένει ο τεχνητός διαχωρισμός των Ελλήνων σε μια περίοδο που κρίνεται από μεγάλες και κρίσιμες αντιφάσεις. Έχουμε από την μια πλευρά μια υποτιθέμενη δεξιά συντηρητική παράταξη που καπηλεύεται το κόμμα της ΝΔ να αρνείται τον δεξιό πολιτικό χαρακτήρα, να αναλίσκεται σε λαϊκίστικα και ανύπαρκτα μεσαία ευφυολογήματα και να επικαλείται ξαφνικά τάχα μου και υποκριτικά τις διαγραμμένες ρίζες όταν στριμώχνεται στα σχοινιά σε μια επίδειξη πολιτικής γεροντικής άνοιας. Την ίδια στιγμή εγκαταλείπει τα λαϊκά στρώματα στην σκληρότερη οικονομική κατάσταση και φτώχια μέχρι τις εκλογές. Από την άλλη οι δυνάμεις του Σοσιαλισμού και της Αριστεράς θυμίζουν δίκην ιατρού σε ασθενή προς την «συντηρητική» παράταξη τον «δεξιό» της χαρακτήρα και κόπτονται για την τσέπη και την εργασία του λαού, στρεφόμενες όμως με στοργή στους λαθρομετανάστες, τα συνακόλουθα φθηνά μεροκάματα και την έλξη ισχυρών υποστηριχτών.

Η τυχοδιωκτική αναφορά στα πολιτικοϊδεολογικά κλισέ περί Δεξιάς και Αριστεράς διατηρείται για λόγους δημαγωγικής παραπλάνησης των λαϊκών μαζών και αποπλάνησης προς άγρα ψήφων, ενώ η πραγματική αλήθεια είναι ότι η μεν μαϊμού Δεξιά, γνωστή και ως Αστική Δεξιά, έχει εκχωρήσει τα Εθνικά Δίκαια, ενώ η επίπλαστη Αριστερά έχει εγκαταλείψει τους Έλληνες Εργαζόμενους. Το ιδεολογικό τους μονοπώλιο παραμένει κενό γράμμα εις βάρος τόσο της Πατρίδος όσο και του λαού. Η Δεξιά Παγκοσμιοποίηση και ο Αριστερός Διεθνισμός αθροίζονται στον Καπιταλιστικό Νεοταξισμό και συναθροίζονται στην αυλή της πλουτοκρατικής και υπερεθνικής Παγκόσμιας Εξουσίας.

Η Πατρίδα πρέπει να προβεί σ' έναν δυναμικό και ριζοσπαστικό παρεμβατισμό για την διάλυση του Νεοταξικού σκότους και την ανάδειξη του Ελληνικού φωτός. Αλλά η Πατρίδα είμαστε εμείς οι ίδιοι. Είναι ο Ελληνικός Λαός. Είμαστε εμείς που πρέπει να προβούμε σ' έναν ανατρεπτικό και δημιουργικό Πατριωτικό Παρεμβατισμό. Να ανατρέψουμε αυτούς που θέλουν να κοντύνουν Κράτος και θεσμούς, να απομακρύνουμε αυτούς που κλέβουν τον ιδρώτα του Έλληνα Εργάτη, να θέσουμε στο περιθώριο αυτούς που στερούν από την Πατρίδα την Νεολαία και να δημιουργήσουμε την Ελλάδα των ονείρων μας. Μια Ελλάδα ενιαία, Μεγάλη, Δυνατή και απαλλαγμένη από φυτευτές ταξικές διαφορές.

Οφείλουμε να συνθέσουμε έναν Εθνικό Κοινωνισμό τιμώντας το εθνικό μας πολιτικό και ιστορικό υπόβαθρο μακριά από ξένες ιδεοληψίες. Να αποδείξουμε ότι ο Εθνικισμός των Ελλήνων είναι δικαίωμα στην ύπαρξη και την ανάπτυξη της Φυλής μας και ότι ο δικός μας Εθνικός Κοινωνισμός αναφέρεται στον πολίτη του Έθνους που εμπιστεύεται το Κράτος του κι όχι στις ακραίες λογικές της Νέας Τάξης. Άλλωστε ο Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός αποτελεί προκεχωρημένο φυλάκιο αυτής της Ελλάδος.

Οι όροι Δεξιά και Αριστερά δεν εξυπηρετούν σε τίποτα, γιατί σηματοδοτούν την εγκατάλειψη του λαού και των παραδόσεων. Και εμείς δεν ενδιαφερόμαστε μόνον για τον Έλληνα της Δεξιάς ή μόνον για τον Έλληνα της Αριστεράς, αλλά νοιαζόμαστε για τους Έλληνες του Ενωμένου Έθνους. Πιστεύουμε με πάθος σε μια δημιουργική και αρμονική σύνθεση του λαού και των έργων του. Πιστεύουμε στην διδαχή του παρελθόντος, την βελτίωση του παρόντος και την ανατολή ενός πανίσχυρου ελληνικού μέλλοντος. Προτάσσουμε αντί της προγονοπληξίας την δημιουργία ενός Νέου και Σφριγηλού Ελληνικού Πολιτισμού που θα πραγματωθεί μέσα από την σύζευξη και την συλλειτουργία της πνευματικής και της παραγωγικής διαδικασίας με ίδια μέσα.

Η επιστημοσύνη, η καλλιτεχνική δημιουργία και η παραγωγή υλικών αγαθών πρέπει να τεθούν στην διάθεση του ελληνικού λαού και την αυτάρκεια του Έθνους με την αξιοποίηση και την απόλυτη εθνικοποίηση του συνολικού πλουτοπαραγωγικού ορίζοντα. Επιπλέον καθίσταται αναγκαία η αναδιανομή των πλουτοπαραγωγικών πόρων, που τώρα είτε καταχράται η Νεοταξική πλουτοκρατία είτε κρατά υποθηκευμένους το τραπεζοοικονομικό σύστημα, και η διάθεσή τους με κριτήρια ισοτιμίας, προσφοράς στο κοινωνικό σύνολο και πίστης στην Πατρίδα. Και φυσικά μας ενδιαφέρει η διάθεση για εθελούσια προσφορά ενός Πατριωτικού Κεφαλαίου που θα συνδράμει και θα ενισχύσει την έντονη παρουσία της Εθνικής Εργατικής Τάξης. Όταν μιλάμε για Εθνική Εργατική Τάξη αναφερόμαστε σε ολόκληρη την πυραμίδα του εθνικού παραγωγικού δυναμικού. Αγωνιζόμαστε δηλαδή για μια γνήσια Εθνική Οικονομία που θα στηρίζεται στο Ελληνικό χρήμα και τον Έλληνα εργαζόμενο με το προϊόν της να τροφοδοτεί την Παιδεία, την Υγεία, την Άμυνα, την Οικογένεια, την Εργασία και το Κράτος των Ελλήνων.

Αν καταφέρουμε να υπερβούμε και ουσιαστικά να διαγράψουμε τις πολιτικά και πνευματικά ψυχοτρόπες διαλυτικές και ανθενωτικές ουσίες της Δεξιάς, που τόσο διέστρεψε και κακοποίησε η συστημική ΝΔ, και της Αριστεράς με τους ασύνορους διεθνισμούς, τότε μπορούμε να κοιτάξουμε κατάματα την παγκόσμια κοινότητα ως ανερχόμενο Ελεύθερο και Δυνατό Έθνος. Να αντιτάξουμε στην Παγκοσμιοποίηση την Κοινωνία των Ελεύθερων Εθνών και στον ανούσιο Κοσμοπολιτισμό την Συνεργασία των Λαών. Να φέρουμε μια σύγχρονη Μεγάλη Ιδέα του Γένους με την Κοινωνική Αλληλεγγύη των Ελλήνων και την στήριξη και την επέκταση του Κοινοτικού Τρόπου Ανάπτυξης στις Σκλάβες Ελληνικές Πατρίδες και την Ομογένεια. Όπου υπάρχουν Έλληνες εκεί υφίσταται το Ελληνικό Έθνος, με κεντρικό συντονισμό από την Πατρίδα μας και την συνδρομή των Ελλήνων στα δρώμενα του τόπου που ζουν μέσα από ελληνοκεντρική συλλογική δράση. Η Πατρίδα ασκεί εθνικό παρεμβατικό ρόλο και το Έθνος υπεύθυνη κοινωνική πολιτική. Αυτός είναι ο Πατριωτικός Παρεμβατισμός και ο Εθνικός Κοινωνισμός του Ανυπέρβλητου Ελληνισμού.
ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΚΑΡΑΧΑΛΙΟΣ

ΕΘΝΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ

ΑΘΗΝΑ 29-1-2009.

Σπουδαία θέση στην πολιτική φιλοσοφία ενός Κινήματος που σχηματοποιεί την ιδεολογική του πρόταση στην κατεύθυνση της παγίωσης της εθνικής φυσιογνωμίας και της προάσπισης της κρατικής υπόστασης καταλαμβάνει νομοτελειακά η αντίληψη περί του περιβάλλοντος χώρου στα πλαίσια της πολιτειακής οργάνωσης. Ο σεβασμός προς τον λεγόμενο Εθνικό Εδαφικό Παράγοντα και ευρύτερα στον φυσικό ορίζοντα που συναπαρτίζει το οικοσύστημα με τις ευεργετικές παροχές απέναντι στην Εθνική Κοινότητα και τις λαϊκές μάζες που την προσωποποιούν δεν θεωρείται απαραίτητα δεδομένος στην πράξη. Πολλές φορές μάλιστα έχει επιχειρηθεί να διαχωριστεί το Εθνικό Συναίσθημα από την Οικολογική Συνείδηση, επιχειρώντας να εκχωρηθούν οι περιβαλλοντικές ανησυχίες στο διεθνιστικό και υπερεθνικό πολιτικό χώρο.

Το κέντρο βάρους και το αξιακό σύστημα της πολιτικής ιδέας διαμορφώνει και την θέση που καταλαμβάνει το περιβαλλοντικό ζήτημα ως σημείο προτεραιότητας. Κατά συνέπεια στα φιλελεύθερα καπιταλιστικά καθεστώτα που η συγκέντρωση του κεφαλαίου και οι χρηματοοικονομικές διαδικασίες της εικονικής οικονομίας και των χρηματιστηρίων υποσκελίζουν την παραγωγή και τον άνθρωπο δεν αφήνουν περιθώρια οικολογικής συνείδησης. Άλλωστε όπου ευημερεί η ανεργία, εκλείπει αντίστοιχα η οποιαδήποτε ευαισθησία. Το ίδιο συμβαίνει και με τις Σοσιαλιστικές Κοινωνίες που έχουν μετατραπεί σ’ ένα σύστημα κρατικού καπιταλισμού, επικαλούνται συχνά την χαμηλή ποιότητα ζωής και τους οικολογικούς κινδύνους, αλλά επιδιώκουν να εξοβελίσουν την ευεργετική παρουσία της εθνικής συνείδησης.

Πολλές φορές φυσικά έχει διενεργηθεί πολιτική εκμετάλλευση των οικολογικών ανησυχιών του λαού από τις Δυνάμεις της Αριστεράς με βάση την πολυμορφία των σύγχρονων κοινωνικών πληγών. Διότι πλήγμα σε βάρος του περιβάλλοντος συνιστούν εξίσου οι κεραίες κινητής τηλεφωνίας ή συστημάτων παρακολούθησης ή άλλως πως που εκπέμπουν βλαπτικά ηλεκτρομαγνητικά πεδία ή η ανεξέλεγκτη κερδοσκόπος βιομηχανική δραστηριότητα ή ακόμη και οι πολεμικές δραστηριότητες με όπλα που σκοτώνουν ομοίως τον άνθρωπο και την φύση. Σίγουρα όμως ο υλιστικός εξουσιασμός δεν αντιμετωπίζεται από έναν άλλο υλισμό που υποτάσσει τον πολίτη σε μια διεθνιστική παραδοχή ότι η επαπειλούμενη καταστροφή του περιβάλλοντος απεικονίζει δήθεν την αποτυχία του Εθνικού Κράτους. Ούτε βέβαια επιλύεται το ζήτημα με νεοταξικές ονειρώξεις περί ανοικτών κοινωνιών για την δήθεν προάσπιση της φύσης από την υπαρκτή ανθρώπινη ματαιοδοξία, αφού ο Διεθνισμός και η Παγκοσμιοποίηση εκτρέφουν εξίσου και ομοούσια τον βλαπτικό αντιφυσικό παρεμβατισμό.

Ενάντια στις παράλογες θεωρίες που εκκολάφθηκαν σε βάρος της Έθνους που λειτούργησε ως μήτρα των ανθρωπίνων κοινωνιών, το Εθνικιστικό Κίνημα έρχεται να εισφέρει τον οικολογικό εξορθολογισμό που αποτελεί την μια εκ των κυριότερων συνιστωσών που γεννοβόλησαν την Ιδέα του Έθνους στην πολιτική της διάσταση. Διότι ο Εθνικισμός είναι η ιδεολογική φαρέτρα της Εθνικής και Κοινωνικής Παρατάξεως. Είναι η πολιτική άποψη που αναφέρεται στην Κοινωνία των πολιτών που συνδέονται με κοινά εθνικά, γλωσσικά, πολιτισμικά, φυλετικά και θρησκευτικά γνωρίσματα που στο γενικό τους άθροισμα συναντιόνται στην δημιουργία του Εθνικού Κράτους. Η οικολογική συνιστώσα όμως λειτουργεί ως σύμφυτο στοιχείο της Κοινωνίας των πολιτών που στην επιδίωξη της άνετης επιβίωσης αναλώνονται στην διαμόρφωση των κατάλληλων συνθηκών και στην επιβολή των ανάλογων κανόνων που θα τους επιτρέψουν αφενός μεν να αναπτυχθούν φυσιολογικά και αφετέρου να εισπράξουν τα ωφελήματα της φύσης χωρίς να βλαφτεί εκείνη.

Για το Εθνικό Κοινωνικό Κίνημα το Έθνος εκφράζει την ανάπτυξη της Λαϊκής Κοινότητας και η Κοινωνία αποτελεί η ίδια μέρος της Φύσης. Όπως ακριβώς το Έθνος εκφράζει και προασπίζει την καθαρότητα και την αγνότητα των ανθρωπίνων προσώπων που το απαρτίζουν, έτσι ακριβώς και η Κοινωνία του Έθνους αποτελεί τον κατεξοχήν μηχανισμό συντηρήσεως και προφυλάξεως του περιβάλλοντος χώρου που την θρέφει. Επιπλέον η διασφάλιση της άρτιας κατάστασης του οικοσυστήματος εξασφαλίζει την προστασία του Εθνικού Κράτους από φυσικούς ή τεχνητούς κινδύνους. Αλλά και η εργασία του πολίτη υπέρ της Εθνικής Κοινότητας εμφορείται από αισθήματα πίστης όταν σμιλεύεται επάνω στην βαθιά επαφή και την προσήλωση στον εδαφικό παράγοντα και την Γη των Προγόνων. Επομένως το Εθνικό συναίσθημα αποτελεί την έμπρακτη αφοσίωση στην Φύση και το Εθνικό Κοινωνικό Κίνημα αποτελεί την κοιτίδα του Οικολογικού Κινήματος.
ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΚΑΡΑΧΑΛΙΟΣ
ΠΡΩΗΝ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΝΕ. Ο. Σ
ΜΕΛΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΛΑ. Ο. Σ
http://karachalios-spiros.blogspot.com/
http://ethnapopsis.blogspot.com/

ΦΟΡΟΣ ΤΙΜΗΣ ΣΤΟΝ ΕΘΝΑΡΧΗ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟ

ΑΘΗΝΑ 29-1-2009.

Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε ένα ολόκληρο χρόνο πριν, αλλά δεν έχει μεταβληθεί τίποτα αναφορικά με το περιεχόμενό του. Τα συναισθήματα λατρείας στον μεγάλο Πατριώτη, Εθνάρχη, Ποιμένα και Πατέρα Χριστόδουλο είναι ισόβια και τα διδάγματά του οδηγός της ζωής μου. Αλλά οι ανησυχίες για το σήμερα ακόμη υπαρκτές. Η αναδημοσίευση του παρακάτω άρθρου που γράφηκε στις 29 Ιανουαρίου 2008, την επόμενη ημέρα της κοιμήσεως του Μακαριστού Χριστοδούλου, προσφέρεται ως ελάχιστος φόρος τιμής στην μνήμη του και υπόσχεση τήρησης των παρακαταθηκών για τους νέους αγώνες υπέρ Χριστού και Ελλάδος.

ΑΘΗΝΑ 29-1-2008.
Είναι κάποιες στιγμές που η πλούσια Ελληνική γλώσσα μοιάζει πάμπτωχη. Χάνει θαρρείς την λαλιά της. Σήμερα πόνεσα τόσο πολύ που θα έλεγε κανείς ότι έχασα έναν δικό μου άνθρωπο.

Πραγματικά, ο Μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Κ.Κ. Χριστόδουλος ήταν ο Απόλυτος Άνθρωπος κάθε Γνήσιου Έλληνα. Υπήρξε ο Πνευματικός Πατέρας όλων των Ελλήνων και ο Ανώτατος Θεματοφύλακας της Ελλάδος μας. Εκείνος που επαναπροσδιόρισε και επανένταξε τις Αρχέγονες Ελληνικές Αξίες για Πατρίδα, Θρησκεία και Οικογένεια στην Ελληνική Κοινωνία.

Αληθινός Φάρος Ελληνοορθοδοξίας. Όπως διαπίστωσα όταν επισκέφθηκα πριν τέσσερα χρόνια την Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών και συνομίλησα ως Πρόεδρος της Νεολαίας ΛΑ.Ο.Σ με το πνευματικό του τέκνο Αρχιμανδρίτη Πατέρα Επιφάνιο, ύστερα από εντολή και επιθυμία του Μεγάλου Έλληνα Ιεράρχη και Εθνάρχη λόγω φόρτου εργασίας του ιδίου. Φόρτος εργασίας που ποτέ δεν έπαψε να ακολουθεί τον Εθνεγέρτη μας, είτε για λόγους θετικού και δημιουργικού έργου τού ιδίου είτε για λόγους αποτροπής των σαρκοβόρων σκοπέλων που κάποιοι γνωστοί έθεσαν στο διάβα από την αρχή της Αρχιεπισκοπίας του.

Ποτέ δεν αρνήθηκε τον Πατρικό Λόγο σε κανένα που τού το ζήτησε, με μεγαλύτερο ακόμα ζήλο δε στους νέους της Πατρίδος μας. Γιατί πολύ πίστευσε και πολύ αγάπησε αυτή τη Νεολαία. Και την εμπιστεύτηκε για το μέλλον και τη σωτηρία της Πατρίδος. Είναι εκείνος ο λατρεμένος Δεσπότης που πραγματικά δέσποζε με το σπινθηροβόλο πνεύμα και το χαρισματικό λόγο. Γιατί ήταν όντως χαρισματική προσωπικότητα λόγω και έργω. Και εμείς οι νέοι άνθρωποι τον λατρέψαμε γιατί δεν ήταν δήθεν. Δεν ήταν ψεύτικος και κούφιος. Ήταν αληθινός και μεστός νοημάτων.

Μας έδειξε τον δρόμο τού αγώνα για τη Μακεδονία, αλλά και τις Σκλάβες Πατρίδες του Ελληνισμού. «Δεν υπάρχουν χαμένες, αλλά αλησμόνητες Πατρίδες». Μας δίδαξε ότι δεν χάνεται ποτέ κάτι αν το κρατούμε ζωντανό στη μνήμη και την καρδιά μας. Μας νουθέτησε να είμαστε υπερήφανοι για τα ιερά και τα όσια μας και να μην τα εγκαταλείπουμε ποτέ. Να ομολογούμε με θάρρος την Ορθόδοξη Πίστη μας. Αυτό ακριβώς διεκδίκησε ο Μακαριστός Κ.Κ. Χριστόδουλος με το ζήτημα των ταυτοτήτων και όχι κάποιο άψυχο χαρτί όπως διατείνονταν οι πολέμιοι του και πολέμιοι της Ελληνοορθοδοξίας.

Μεγάλη ευθύνη βαραίνει στους ώμους του Ανώτατου Κλήρου της Πατρίδος μας. Η Σεπτή Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος καλείται να ανταποκριθεί στις μεγάλες προκλήσεις των καιρών και να συνεχίσει να βαδίζει στον Ορθό Δρόμο που χάραξε ο Χριστόδουλος Όλων των Ελλήνων. Ναι, είχε δίκιο. Δεν ήταν απλώς ο Αρχιεπίσκοπός μας. Ήταν αυτό που ο ίδιος είχε τονίσει. « Είμαι ο Χριστόδουλός σας».

Η Ιεραρχία οφείλει να αφεθεί στην καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος και να επιλέξει τον αληθινά εκλεκτό Ποιμενάρχη που θα οδηγήσει το ποίμνιο της Ελλάδος σε σίγουρα και ασφαλή μονοπάτια. Μακριά από τις μύχιες επιδιώξεις και τις αρπακτικές διαθέσεις των εδώδιμων καιροσκόπων και των διεθνών εγκάθετων της λαομίσητης Νέας Τάξης Πραγμάτων. Οφείλει να παραμερίσει τις εξωεκκλησιαστικές παρεμβάσεις και τις απόπειρες ελέγχου της ελεύθερης και ανεπηρέαστης δράσεως που υποχρεούται να επιδείξει σταθερά και αταλάντευτα. Οι καιροί που έπονται κρύβουν μεγάλες παγίδες για τα Εθνικά και Θρησκευτικά Δικαιώματα των Ελλήνων. Η Ελληνικότητα μας θα αμφισβητηθεί περαιτέρω και θα επιδιωχθεί η αυξημένη συρρίκνωση της κυριαρχίας μας, η δε λατρευτική μας έκφραση προς τον Θεό Σωτήρα πιθανώς να επιδιωχθεί να περιοριστεί. Μην τυχόν και προσβληθούν οι αλλόδοξοι «φιλοξενούμενοι» μας. Η πρόκληση προς τη Μακεδονία Μας και η αλλοίωση της θρησκευτικής ταυτότητος των Ελλήνων δεν είναι σίγουρο ότι θα περιοριστούν μονάχα στα χαρτιά. Η Εκκλησία της Ελλάδος οφείλει να έχει ενεργή παρουσία στα πολιτικοκοινωνικά δρώμενα της Πατρίδος και δικαιούται να μετουσιώνει πρακτικά τις βουλήσεις των Ελλήνων. Όπως ακριβώς πορεύτηκε ο Μεγάλος Θρησκευτικός και Εθνικός Μας Ηγέτης Μακαριστός Κ.Κ Χριστόδουλος. Αρκεί οι Σεπτοί Ιεράρχες μας να αφεθούν στο Σωτηριώδες Άγγιγμα του Αγίου Πνεύματος. Όπως ακριβώς πριν δέκα χρόνια όταν εξελέγη στον Αρχιεπισκοπικό Θρόνο ο δικός μας Χριστόδουλος.

Η ανησυχία έχει φωλιάσει μέσα μου. Δεν το κρύβω. Φοβάμαι ότι ο Εθνάρχης Μας έχει τοποθετήσει πάρα πολύ ψηλά τον πήχη. Ίσως και δυσθεώρητα. Είναι πλέον σίγουρο ότι εκείνος θα μείνει για πάντα στις καρδιές μας. Ο επόμενος θα τα καταφέρει; Όταν διά της τηλοψίας διακρίνεται ξεκάθαρα η προτίμηση κάποιων μεγαλόσχημων της πολιτικής και οικονομικής ζωής του τόπου στον τάδε ή στον δείνα Ιεράρχη, όταν κάποιοι τιτλούχοι της δημόσιας ζωής ελέγχονται για τα έργα τους, τότε το Ανώτατο Ιερατείο οφείλει να προσέχει ιδιαιτέρως. Πάντως ο Ελληνικός λαός προσβλέπει στην κρίση του με εμπιστοσύνη.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόδοση τιμής στο σεπτό μας Πνευματικό Πατέρα από την τήρηση των παρακαταθηκών και διδαχών του. Αν μπορεί να με ακούσει τώρα το μόνο που θα του ζητήσω είναι να δώσει ένα γλυκό χαιρετισμό στον αγαπημένο μου πατέρα. Είναι κάπου εκεί κοντά στο Χριστό μας. Στον Θεοβάδιστο δρόμο που ήδη κίνησε να πάει. Πολυαγαπημένε μας Αρχιεπίσκοπε και Εθνάρχη, θα μας καθοδηγείς για πάντα. ΑΘΑΝΑΤΟΣ!
ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΚΑΡΑΧΑΛΙΟΣ
ΠΡΩΗΝ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΛΑ.Ο.Σ
ΗΛ/ΚΕΣ Δ/ΝΣΕΙΣ: http://karachalios-spiros.blogspot.com/
http://ethnapopsis.blogspot.com/

ΡΩΣΙΑ, ΗΠΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ

ΑΘΗΝΑ 28-1-2009.

Ο μεγάλος διακρατικός ανταγωνισμός για τον έλεγχο των πολιτικών εξελίξεων και των γεωπολιτικών δεδομένων έχει αρχίσει για τα καλά με απρόβλεπτες συνέπειες. Θεωρείται πλέον βέβαιο ότι δεν υφίσταται η παλαιά ισχύς της μιας δυνάμεως. Δίπλα στον γυάλινο γίγαντα των ΗΠΑ που λειτουργούν αποκλειστικά για λογαριασμό του Διεθνιστικού Νεοταξισμού, ερήμην του αμερικανικού λαού, στέκει πλέον ισχυροποιημένο το αντίπαλο δέος της Ρωσίας που κινείται στα πλαίσια του παλαιού αυτοκρατορικού παρελθόντος της, απαλλαγμένη ωστόσο από βάρη και εξαρτήσεις.

Ρωσία και ΗΠΑ έχουν ήδη επιδοθεί στην ουσιαστική δημιουργία δύο χωριστών συμμαχικών συνασπισμών που δεν διαθέτουν πνεύμα συνεννόησης, αλλά διεκδικούν ο καθένας για λογαριασμό του την πρωτοκαθεδρία και τον έλεγχο της παγκόσμιας κοινότητας. Ιδιαιτέρως σημαντικό στοιχείο αποτελεί η ύπαρξη ήδη του συμμαχικού άξονος Ουάσιγκτον – Τελ Αβίβ – Άγκυρας και η μερική ρήξη στους κόλπους του. Ρήξη που οφείλεται στην ανταρσία της τουρκικής κυβερνήσεως αρχικά με αφορμή την υπόθεση του σχηματισμού κουρδικού κράτους στο Β. Ιράκ, που ωστόσο δεν προχώρησε, και εσχάτως με την καταδίκη της ισραηλινής εισβολής στην Λωρίδα της Γάζας.

Η Ρωσία από την άλλη πλευρά οικοδομεί ένα διαφορετικό διακρατικό περιβάλλον που στηρίζεται σε διαχρονικές ιστορικές αξίες και δεσμούς, κυρίως τους παλιούς κοινούς αγώνες που σηματοδότησε και προσδιόρισε η κοινή Ορθόδοξη Χριστιανική Πίστη. Βασικός εταίρος ορθώνεται η Ελλάς για διάφορους λόγους. Πρώτον διότι η Πατρίδα μας βρίσκεται απέναντι από την Τουρκία με σαφή δίκαια προς διεκδίκηση, με την τελευταία να έχει σαφώς καταγραφεί στα νεοταξικά κατάστιχα. Δεύτερον διότι η Ρωσία θέλει να επανακτήσει την επαφή με την Μεσόγειο που απώλεσε εξαιτίας της σοβιετικής αβελτηρίας προς την Κεμαλική Τουρκία.

Σημαντικό σημείο τριβής παραμένει πάντοτε ο έλεγχος της Παγκόσμιας Οικονομίας και η καλύτερη προσέγγιση των ενεργειακών πόρων. Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο είδαμε τον νέο Πρόεδρο των ΗΠΑ Ομπάμα να προσπαθεί να δελεάσει τον μουσουλμανικό κόσμο με συνεντεύξεις σε αραβικά κανάλια και αναφορές περί αποκαταστάσεως των ταραγμένων σχέσεων που προκάλεσαν οι ΗΠΑ. Την ίδια όμως στιγμή ο νέος Πρόεδρος των ΗΠΑ παγιώνει την στοχοποίηση του Ιράν, καλύπτει τις εγκληματικές ενέργειες του Ισραήλ στην Γάζα και συντηρεί τις προκλήσεις σε βάρος Ελλάδος και Ρωσίας με επίπλαστα κρατικά μορφώματα και αντιπυραυλικές ασπίδες.

Η Ελλάς τούτες τις ιστορικές στιγμές αναλαμβάνει την Προεδρία του Οργανισμού για την Ασφάλεια και την Συνεργασία ( ΟΑΣΑ ) έχοντας την ευκαιρία να δημιουργήσει τις προοπτικές για την θωράκιση της Εθνικής μας Ασφάλειας, την καλύτερη εμπέδωση των εθνικών μας δικαίων και την διαμόρφωση ενός νέου στρατηγικού σχεδίου για την προάσπιση των Ελευθέρων Εθνών απέναντι σ’ εκείνους τους φορείς που απεργάζονται νεοταξικές εισβολές, δεσμά και ομηρίες. Η αποτυχία του σημερινού συστήματος ασφαλείας έχει καταδειχθεί με σαφήνεια στις άδικες και αξιόποινες επιθέσεις που έχουν σημειωθεί σε διάφορα σημεία του πλανήτη προκειμένου να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα της Νέας Τάξης Πραγμάτων.

Το ζητούμενο είναι να χρησιμοποιηθεί η Ελληνική Προεδρεία του ΟΑΣΑ ως σημείο προβολής του κεντρικού ρόλου της Ελλάδος στις διεθνείς εξελίξεις κι όχι ως βατήρας προσωπικής πολιτικής προβολής. Και επιπλέον να δημιουργήσουμε το νέο δόγμα για την παγκόσμια ασφάλεια βασισμένο στην ελληνική φιλοσοφία για την συνεργασία των λαών, την διακίνηση πολιτισμικών αγαθών, την προστασία της ανθρώπινης ζωής και το δικαίωμα των Εθνών στην φυσιολογική ανάπτυξη και την κυριαρχία τους στις κρατικές υποδομές. Πρέπει να αντιληφθεί η πολιτική μας τάξη ότι τα αξιώματα τίθενται στην υπηρεσία της Πατρίδος κι όχι η Πατρίδα στην υπηρεσία των αξιωμάτων. Και βέβαια να αντιληφθούν άπαντες ότι οι λεγόμενες Μεγάλες Δυνάμεις εκάστου εποχής δεν προέκυψαν τυχαία, αλλά θεληματικά. Θέλησαν και εκμεταλλεύτηκαν τα γεωφυσικά τους προσόντα, τις συγκυρίες και φυσικά την Δύναμη και την Ισχύ. Και η Ελλάς έχει ανάγκη από μια πολιτική ηγεσία που θα θωρακίσει το Ελληνικό Έθνος και θα το φέρει στα φυσικά του όρια δικαιώνοντας τους αγώνες και τερματίζοντας τις αγωνίες των Ελλήνων.

Η υπόμνηση της ρωσικής θέσης για μια νέα αρχιτεκτονική της ευρωπαϊκής ασφάλειας θα έπρεπε να συμπεριλαμβάνεται σε μια νέα ελληνική εξωτερική πολιτική σμιλευμένη με τον σχηματισμό μιας σύγχρονης Μεγάλης Ιδέας. Η Ιστορική Δικαιοσύνη και το Διεθνές Δίκαιο μπορούν να κατευθυνθούν στην πορεία διορθώσεων των πολιτικών και διακρατικών αδικιών διά μέσου της αυθεντικής αυτοδιάθεσης των λαών και την διαμόρφωση των κρατών με βάση το εθνοτικό στοιχείο.

Αλλά η επιτυχία του ρόλου της Ελλάδος στην διεθνή πολιτική σκηνή απαιτεί την στήριξη της αναπτύξεως του κοινοτικού τρόπου διαβίωσης των Ελλήνων στους τόπους που ζουν και την διαμόρφωση συμμαχικών σχέσεων με βάση πάγιες εθνικές επιδιώξεις. Επιθυμούμε την στήριξη των ΗΠΑ στο Οικουμενικό Πατριαρχείο της Πρωτεύουσας μας Κωνσταντινούπολης, αλλά επιθυμούμε και την στοργή της Ρωσίας προς την Ν. Οσετία να την εφαρμόσουμε στην Β. Ήπειρο και κάθε Ελληνική Γη. Αν κατορθώσουμε να κερδίσουμε εντός την κοινωνική συνοχή και εκτός συνόρων την Ισχυρή Εθνική Παρουσία, τότε θα κατακτήσουμε τους στόχους της Εθνικής Ασφάλειας και του Δυνατού Ελληνισμού. Με μια ηγεσία όμως Εθνικά και Κοινωνικά προσηλωμένη και ανάλογο ιδεολογικό υπόβαθρο.
ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΚΑΡΑΧΑΛΙΟΣ
ΜΕΛΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΛΑ. Ο. Σ
http://karachalios-spiros.blogspot.com/